GPT-5.6 komt in drie maten, en pas na een veiligheidsreview.

GPT-5.6 is geen model maar een familie van drie. Luna is de snelle en goedkope variant, Terra zit ertussenin en Sol is de zwaarste. Ze delen dezelfde generatie en een contextvenster van ruim een miljoen tokens; wat verschilt is wat je per antwoord betaalt en hoe ver het model komt bij de moeilijkste taken.

De route ernaartoe was ongewoon. Op 26 juni verscheen het model als beperkte preview bij een kleine groep door de overheid gescreende partners, en pas gisteren ging het open voor iedereen. Die twee weken zaten er niet in omdat het model nog niet af was, maar omdat het Witte Huis vroeg de lancering zolang beperkt te houden. Dat verzoek was op papier vrijwillig en leunt op het presidentiële besluit van begin juni, waar ik hier eerder over schreef.

Voor een MKB-bedrijf is er vandaag niets dat om actie vraagt. Wat er wel is, is een nieuw feit om je keuzes op te baseren, en dat is iets anders dan een reden om iets aan te schaffen.

Een jaar geleden was er per aanbieder ongeveer één model dat je wilde hebben, en luidde de vraag welk merk het beste was. Met een familie van drie verschuift die vraag. Niet: welk model is het beste. Wel: welke taak verdient welke prijs.

Dat verschil is concreet. Een mailtriage die honderden keren per dag draait op het zwaarste model is een rekening waar je niets voor terugkrijgt, want het werk is simpel en het antwoord wordt er niet beter van. Een leverancierscontract laten nakijken op de goedkoopste variant is de omgekeerde fout: daar bespaar je centen op een oordeel dat duizenden euro's waard is.

De voorwaarde om die keuze te kunnen maken is vervelend simpel: je moet weten welke taken er in je bedrijf werkelijk lopen en wat het kost als er een fout in glipt. Wie dat niet heeft opgeschreven, kiest per definitie verkeerd, meestal door overal het duurste of overal het goedkoopste te zetten.

De aanleiding voor de review waren de cybercapaciteiten. OpenAI noemt Sol zijn sterkste cybersecuritymodel tot nu toe en beschrijft dat in verdedigende termen: dreigingen in kaart brengen, code nalopen, kwetsbaarheden dichten. Dat is precies het werk waar een securityteam te weinig uren voor heeft.

Alleen kent die vaardigheid geen richting. Een model dat goed is in het vinden van kwetsbaarheden in jouw code, is goed in het vinden van kwetsbaarheden. Dat een overheid een publieke uitrol daarom een paar weken wil bekijken, is geen paniek maar een erkenning dat de lat aan beide kanten omhooggaat.

Wat dat voor een bedrijf van dertig man betekent, is niet dat je een securitymodel gaat kopen. Het betekent dat één aanname niet meer houdt: dat een verzoek dat er geloofwaardig uitziet, waarschijnlijk echt is. Foutloos Nederlands, de juiste toon en de juiste namen kosten een aanvaller nu niets meer.

De weerstand daartegen is geen tool maar een afspraak. Wijzigingen in bankgegevens en betaalverzoeken boven een bedrag dat je zelf bepaalt, worden bevestigd via een tweede kanaal en een nummer dat je al had staan. Dat kost een middag om vast te leggen en het scheelt de dag waarop het misgaat.

Niet vandaag overstappen. Een release is geen aanleiding om een werkend proces te verbouwen, en wie dat elke keer wel doet, is permanent aan het migreren in plaats van aan het werken.

Wel doen: zet de handvol taken op papier waar AI nu al werk voor je doet, en schrijf er per taak bij wat het kost als het antwoord niet klopt. Die kolom bepaalt welk niveau erop hoort, en dat is een beslissing die je één keer neemt en daarna alleen nog toetst.

Dat is Process First, AI Second in zijn kleinste vorm. Niet welk model het snelst is deze maand, maar welk werk je doet, wat een fout daar kost, en welk gereedschap daarbij hoort. Die volgorde overleeft de volgende release, en dat is meer dan je van de release zelf kunt zeggen.